Hieronder vind je een woordje uitleg bij mijn verschillende bevoegdheden. Ik hoop dat je na lectuur een beeld hebt van waar ik elke dag aan werk, en wat ik belangrijk vind.

Sociaal beleid & OCMW

Al schertsend zeg ik wel eens dat ik als Schepen van Sociaal beleid en OCMW-voorzitter bevoegd ben voor al wie oud, arm of ziek is, of een combinatie. Maar alle gekheid op een stokje: het klopt dat de vergrijzing, armoede en gezondheidszorg mijn stokpaardjes zijn.

De vergrijzing stelt ons voor nieuwe uitdagingen. Binnen het OCMW werken we elke dag voor 40 000 klanten. 75% van onze werking draait rond seniorenbeleid: het OCMW telt 39 dienstencentra, 17 rvt’s, een thuisdienst en nog zo veel meer. Al die diensten zijn kwalitatief en voor iedereen: het beeld dat het OCMW er alleen is voor mensen met weinig centen, klopt niet. Momenteel werken we hard aan de oprichting van een zorgbedrijf; een soort OCMW-bedrijf dat zich uitsluitend zal toeleggen op alles wat met ouderenzorg te maken heeft. Zo zullen we in de toekomst sneller en efficiënter beleid kunnen voeren. We willen onder meer onze rvt’s moderniseren, het aanbod aan thuishulp uitbreiden en starten met de realisatie van 2000 nieuwe serviceflats. Sommige daarvan zullen we “verkopen” via een systeem van woonrechtcertificaten: mensen kunnen  voor een bepaald bedrag het woonrect van een serviceflat kopen. Als ze verhuizen of komen te overlijden, gaat het geld terug naar de investeerder. Momenteel zijn we op zoek naar een partner om dat systeem mee uit te werken. Je hoort er snel meer over. Ik hoor sommigen al denken: dat werkt toch alleen voor wie geld genoeg heeft? Dat klopt niet helemaal. Ten eerste zal het gaan over een democratisch bedrag. Ten tweede komen er op die manier huur-flats vrij. Het zal dus steeds een combinatie blijven van huren en kopen zodat we niemand uitsluiten. Een andere uitdaging is het tekort aan verpleegkundigen: een relatief kleine groep jonge mensen moet zorgen voor een steeds groter wordende groep ouderen. Daarom zullen we de migratie en de vergrijzing aan elkaar moeten koppelen: we kunnen het ons niet permitteren om de groep werkloze allochtone jongeren aan hun lot over te laten. Alle handen zijn nodig.

Een derde van het OCMW draait rond armoedebeleid. Vandaag de dag hebben we zo’n 5000 leefloonklanten. Ook hier spreken we over klanten:  ook wie financiële problemen heeft, heeft recht op een respectvolle benadering. Bij mijn aantreden als OCMW-voorzitter waren er bijna 15000 steuntrekkers. Dat aantal is dus sterk gedaald, omdat we tegenwoordig hard investeren in “activering”. Dat betekent dat we van iedereen die bij het OCMW aanklopt, een inspanning vragen, hoe klein ook. Dat kan bijvoorbeeld zijn dat we vragen om een opleiding te volgen. Iedereen die kan werken, bieden we een werkervaringsplaats aan. Op die manier hebben we de laatste jaren heel veel mensen terug op weg geholpen om hun leven weer in handen te nemen. De resterende groep leefloners is daardoor een groep geworden met vaak  complexe en uiteenlopende problemen. Voor hen zijn we onlangs van start gegaan met een aantal specifieke hulp-projecten rond opvoedingsondersteuning, intrafamiliaal geweld, enzovoort.

Iedereen heeft recht op goede en toegankelijke gezondheidszorg. Het kan niet zijn dat rijke mensen betere zorgen kunnen betalen dan zij die het minder breed hebben. In 2004 hebben we de OCMW-ziekenhuizen verzelfstandigd. Maar niet zonder erover te waken dat de sociale opdracht van de ziekenhuizen gewaarborgd blijft. Maar “toegankelijk” draait niet alleen om centen. Sommige mensen vinden moeilijk de weg naar de gezondheidzorg of wachten te lang voor ze een dokter raadplegen. Voor die kwetsbare groepen leven we extra inspanningen.

Meer info vind je in het Lokaal Sociaal Beleidsplan of het OCMW-beleidsplan 2008-2013,  en in “het boekje”, dat ik schreef naar aanleiding van 6 jaar OCMW-voorzitterschap.

Diversiteit

Als schepen ben ik ook bevoegd voor de diversiteit in Antwerpen. De stadsslogan is niet voor niets “t stad is van iedereen”. Hij vat eigenlijk heel onze visie op diversiteit samen. ’t Stad is van iedereen” betekent dat iedereen welkom is in Antwerpen. Een stad is per definitie een plek waar veel verschillende mensen op een kleine oppervlakte samenwonen. Van oudsher is een stad ook een toevluchtsoord voor al wie een stuk anonimiteit opzoekt. Daarom is de stad van iedereen, of je nu autochtoon of allochtoon, arm of rijk, holebi of hero, jong of oud bent. In een stad kan je jezelf zijn. Maar “de stad is van iedereen” betekent ook dat iedereen mee zorg moet dragen voor de stad: iedereen is een stukje mee verantwoordelijk dat het hier goed leven is. Mensen uit alle windstreken die gevlucht zijn uit hun land op zoek naar een beer leven hier, zijn hier dus heel welkom. We zijn een stad die geen racisme verdraagt. Wie wil werken mag niet worden uitgesloten op basis van z’n afkomst. Tegelijkertijd verwachten we dat nieuwe inwoners ondubbelzinnig voor Antwerpen kiezen en hun steentje bijdragen aan onze stad: Nederlands leren, bijvoorbeeld, vinden we heel belangrijk.

Meer info vind je in het stadsplan diversiteit.

Loketten

Tenslotte is het als schepen van loketten ook mijn taak om erover te waken dat elke Antwerpenaar in z’n contacten met de stad klantvriendelijk wordt verder geholpen. Dan heb ik het over de districtshuizen, stadskantoren, sociale centra, dienstencentra, sociale infopunten, enzovoort. De stad is een groot bedrijf met vestigingen op veel verschillende locaties, en verschillende dochterondernemingen. Voor het ene probleem is de stad bevoegd, voor weer een ander het district. We moeten er daarom voorzorgen dat mensen niet van het kastje naar de muur worden gestuurd en in cirkeltjes draaien. Ik had het er al eerder over: burgers zijn voor ons klanten, waarvan we hopen dat ze tevreden zijn over ons. Natuurlijk is dat een droomscenario: soms zijn de wachttijden bijvoorbeeld nog te lang. Maar we werken eraan om onze dienstverlening de komende jaren nog te verbeteren.